بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

شاعر نیستم وگرنه چشمانت را

در شعر بهتری بهانه میکردم

با نام تو ای غزل ترین باور ها

صد مطلع عاشقانه می آوردم

 

گریه کن جان قناری گریه کن

غصه ها در سینه داری گریه کن

بال پرواز تو را آخر شکست

عشقی داری نداری گریه کن

 

بفرما.خجالت نکش. هرچه هم می خواهد دل تنگت بگو..............

تو ادامه مطلب می بینمت.

 

ز نیکو کرده ای جانم فدایت

الهی من به قربون دوتا چشم سیاهت

به صحرا رفته ام ای نازنینم

که برگردم فرستم نامه ای از دل برایت


دید مجنون را یکی صحرا نورد                 در میان بادیه بنشسته فرد

صفحهای از خاک و انگشتان قلم            مینویسدنام لیلی دم به دم

_ ای مجنون شیدا چیست این              بهر کی نامه نویشی چیست این

_ مشق نام لیلی میکنم                     خاطر خود را تصلی میکنم

چون میسر نیست بر من کام او             عشق بازی میکنم با نام او

یک شبی مجنون نمازش را شکست            بی وضو در کوچه ی لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود        فارغ از جام الستش کرده بود

گفت یا رب از چه خارم کرده ای                    بر صلیب عشق دارم کرده ای

مرد این بازیچه دیگر نیستم                         این تو و لیلای تو من نیستم

                                                ندا اومد: 

گفت ای دیوانه لیلایت منم                          در رگت پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلی ساختی                      من کنارت بودم و نشناختی؟

                                  براتون از کل کل شاعران هم بگم 

سعدی:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمر قند و بخارارا

خیام:سعدیا از خودت مایه بذار

بعد گفت:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم

سر و دست و تن و جان را

صاعب:

سر و دست و تن و جان را به خاک گور میبخشند

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم دل و قلب و اعتقاد و ایمان را

نوشته شده در ۱۳٩۱/۳/٩ساعت ۸:۳۱ ‎ب.ظ توسط sinamoosavi نظرات () |

قالب وبلاگ : قالب وبلاگ